Deze morgen vroeg vertrokken richting Zion National Park. Een van de parken waar we allebei naar uit hebben gekeken.
Na een rit van 3,5u zijn we rond de middag aangekomen in het park. Het park is machtig (zoals we het ons herinnerden).
Op ons programma stond de hike door de Zion Narrows (moet je maar eens googlen). Rugzak dus gepakt, waterflessen gevuld,
waterschoenen in de rugzak en weg waren we.
Eerste halte aan het visitor center. Overal wordt namelijk gewaarschuwd voor flash floods, en aangezien we op het weerbericht
hadden gezien dat er 30% kans op regen was,zijn we eerst even gaan checken bij een parkranger of het wel veilig was om
aan de wandeling te beginnen.
Het bleek volgens de oude man niet echt een probleem te zijn dus namen we de bus (IN Zion moet je met de bus van hotspot naar
hotspot) richting Temple of Sinawava. Daar eerst een half uurke de riverside trail gevolgd.
Aan het einde van deze trail start de eigenlijke wandeling naar en door de narrows. Dus wij ons watersloefkes aan en weg
waren we. Het grootste deel van de trail loopt door de virgin river. Hoe verder in de narrows hoe nauwer (vandaar de narrows
, duh)het werd.
Even een kleine kanttekening: voortekens voor flash floods (uiterst gevaarlijk, komt op in enkele seconden met een
verwoestende en niet ontzienende kracht...wil je echt niet meemaken) :
- horen van donder
- lucht die onweerachtig wordt
- water dat troebeler wordt
- water van de rivier dat toeneemt en stroming die toeneemt.
In deze gevallen wordt aangeraden zo vlug mogelijk uit de canyon te gaan en meer zelfs er eigenlijk niet in gaan.
Indien je toch in de canyon zou zijn zo vlug mogelijk hogere gronden opzoeken en vastklampen aan bomen etc, of anders...
We hadden er al een serieuze tocht van ongeveer 1,5u opzitten in de narrows en de canyon werd inderdaad steeds smaller.
Echt indrukwekkend hoe die rotswanden gespleten zijn en honderden meters hoge muren vormen.
Plots hoorden we gerommel boven ons... Typisch dat zoiets weer bij ons moet gebeuren.
We hadden eerder in de canyon ( op het bredere stuk) al licht gerommel gehoord in de verte, maar dat leek meer op een
steentje die verlegd werd dan op donder...
Toen we allebei naar boven keken zagen we het wolkendek donkerder worden en toetrekken...
de donder werd daar bovenop steeds erger en waar we zaten was er 1/ geen kat te bespeuren en
2/ geen hogere grond wegens enorm smal.
Ik deed dus al in mijn broek en kristof was er evenmin gerust in.
We hebben er geen gras over laten groeien en keerden dan ook direct terug te keren van waar we kwamen.
Alle rampscenarios kwamen al in mij boven. Lopen ging niet gezien de bedding vollag met rotsen bedekt is...
Het water begon troebelder te worden, wat ook geen goed teken was. Natuurlijk leek ook het water te stijgen, of dit in het begin
effectief ook zo was? Who knows... Maar een feit is dat het dus echt wel serieus gestegen was (dit gaan we morgen zien)
Na 10 min terugstappen (stuk rapper dan in doorgaan) kwamen we plots iemand tegen die uit andere canyon kwam.
Die man zei 'i see you realise we have to go faster...' Hij zei dat we bijna uit het smalste stuk waren en
dat het daar al wat veiliger was, hij zei er echter direct wel bij 'als ik naar ineens naar boven loop,
loop je best zo snel mogelijk achter...'
Na nog 10 min in de canyon en steeds meer donder kwamen we nog 2 mensen tegen. Die gingen redelijk traag maar wij hielden
de pas aan klauterden verder terug. De man die we eerst tegen kwamen bleef achter bij de laatste twee om hen te helpen.
Na 50 min terug waren we eindelijk terug aan het einde van de riverside walk trial (de donder had ons een aardig
stukje sneller doen gaan: 1,5u in doorgaan en 50 min in het terugkeren). Het was ook ondertussen beginnen regenen, heel raar, we
voelden plots warme wind in de canyon, en vrijwel direct daarna begon het te regenen, alsof dat een voorteken was.
Aangekomen aan de riverside walk trail was de rivier een stuk toegenomen en troebel. Nog steeds donder....
Doodgelukkig dat we er goed en wel uit waren geraakt daar effe de schoenen gewisseld en een 10 tal minuten later kwam die
gast er ook uit met die twee die we achter ons lieten eerder in de canyon.
Dan toch maar eens gevraagd of hij een local was. Bleek een nieuw zeelander te zijn die met de fiets de Amerikaanse
national parks afreed. HIj was al 3,5 maand onderweg. HIJ kende flash floods van de tijd dat hij in Israël woonde
(daar hebben ze dat blijkbaar ook) en bekende er evenmin in gerust in te zijn.
Dat hebben we dus gelukkig zonder kleerscheuren overleefd, al zat de schrik er toch redelijk goed in,
en al zijn we zeiknat geworden.
27 °C
